Дәуірі: Б.з.б. VII–III ғасырлар (Ерте темір дәуірі, Сақ мәдениеті).

Табылған жері: Қазақстан аумағындағы сақ қорғандарының бірі.

Материалы: Саз балшық (құм және органикалық қоспалар араласқан, қыш шеңберінсіз жасалған қарапайым қыш).

Пішіні мен жасалу технологиясы: Ыдыс қыш шеңбері шыққанға дейінгі кезеңге тән, яғни қолмен жапсыру (ленталық немесе шеңберлеп жапсыру) әдісімен жасалған. Пішіні жұмыр, бүйірлі, түбі тегіс, мойын бөлігі қысқа әрі сыртқа қарай сәл қайырылған. Басты ерекшелігі: Ыдыстың иық (жоғарғы бүйір) бөлігінде айнала жүргізілген, арнайы таяқшамен немесе саусақпен батырып салынған дөңгелек шұңқыр тәрізді (ойма) өрнектер бар. Беті тегіс емес, қолмен өңдеудің іздері және күйдіру кезіндегі оттың біркелкі түспеуінен қалған әртүрлі күңгірт дақтар анық байқалады.

Тарихи маңызы: Бұл жәдігер ерте темір дәуіріндегі көшпелі және жартылай көшпелі сақ тайпаларының қыш құю кәсібі мен тұрмыстық мәдениетінен дерек береді. Мұндай ыдыстар күнделікті өмірде тамақ, сұйықтық сақтауға қолданылған және көбіне жерлеу ғұрпы бойынша қабірлерге (о дүниелік азық ретінде) бірге көмілген.